Siemowit dobrzyński

genealogia:

rodzice ⇒ drzewo genealogiczne
Kazimierz I Konradowic	Eufrozyna, córka Kazimierza I opolskiego
życie
ok.1265 - 1312
małżeństwa
OOok.1296 - 1333: Anastazja, córka Lwa, księcia halicko-włodzimierskiego
potomstwo ⇒ drzewo genealogiczne
Leszek (przed 1302 - przed 10 VII 1316) istnienie niepewne; pojawia się tylko w zeznaniach Jana z Kisielewa złożonych na polsko-krzyżackim procesie w Warszawie w 1339 roku Władysław (1300/5 - 5 VI 1351/IV 1352) Kazimierz (przed 1304 - 1326/29) istnienie mało prawdopodobne; pojawia się tylko w zeznaniach arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława oraz wojewody inowrocławskiego Jana z Płonkowa złożonych na polsko-krzyżackim procesie w Warszawie w 1339 roku: świadkowie określili Kazimierza i Władysława (Garbatego) jako braci, jednak nie wspomnieli o Bolesławie - prawdopodobnie pomylili imiona Bolesław (ok.1303/6 - 1 X 1327/12 III 1329) Jutta (Guta) (? - po 24 IX 1313) pochodzenie niepewne; jej istnienie potwierdza dokument z 24 IX 1313 roku wystawiony przez ksienię cysterek trzebnickich, określający ją jako panią Juttę de Cujavia
panowanie
ok.1287-1293, 1295-1303, 1304-1312: Dobrzyń

Władzę regencyjną w księstwie brzesko-dobrzyńskim obejmuje księżna-wdowa Eufrozyna.

-Zakończenie regencji Eufrozyny.

Bracia Władysław i Kazimierz przejmują władzę w ziemi brzesko-dobrzyńskiej i opiekę nad małoletnim Siemowitem (i przeznaczoną mu ziemią dobrzyńską).

-Siemowit obejmuje samodzielne rządy w ziemi dobrzyńskiej.

-Pobyt Siemowita w niewoli litewskiej.

-Małżeństwo z Anastazją, córką Lwa, księcia halicko-włodzimierskiego.

-(VII) Wacław II zdobywa Wielkopolskę, Pomorze Gdańskie, część Kujaw, ziemię sieradzką i łęczycką.

(VIII) Koronacja Wacława na króla Polski w Gnieźnie.
- Hołd lenny Siemowita.
  - Wacław przekazuje Siemowitowi część kasztelanii brzeskiej (pomiędzy ujściem Chełmicy do Wisły a Bobrownikami).

-Siemowit zajmuje miejscowość Osiek w ziemi michałowskiej, w związku z brakiem możliwości odzyskania długu od rycerza Szymona z Osieka.

-Wojna z książętami inowrocławskimi: Leszkiem, Przemysłem i Kazimierzem.

(1303/1304) Oddziały inowrocławskie oraz zbuntowani możni dzielnicy dobrzyńskiej (pod przywództwem Wojsława Trojanowica) wkraczają do Dobrzynia, pojmują Siemowita i zajmują okoliczne ziemie.
(1304) Siemowit uchodzi z niewoli, dzięki interwencji rycerza Andrzeja z Płok.
(/15 VII 1304) Odbicie grodu w Dobrzyniu (i okolicznych ziem).
(15 VII 1304/) Wojska Siemowita i jego stronników zajmują ziemię słońską i Wyszogród, a także biskupi zamek w Raciążku.
(14 X/27 XI 1304) Książęta inowrocławscy odbijają Słońsko, Wyszogród i zamek w Raciążku z rąk Siemowita.

-Siemowit uznaje zwierzchnictwo Władysława Łokietka i zostaje jego dziedzicznym lennikiem.
-Najazd litewski na Dobrzyń.

-Siemowit i jego rodzina zostają obłożeni ekskomuniką (z powodu zaprzestania płacenia dziesięcin).

-Śmierć Siemowita dobrzyńskiego.

Siemowit dobrzyński - prawdopodobnie
podobizna z pieczęci dewocyjnej

+SIGILLVM SEMOVITI FILII KAZIMI

+S' SEMOVITI DEI GRA DVCIS DOBRINEN

1312	nieznana

1312 (?)	miejsce nieznane

Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2005
Kazimierz Jasiński, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Wydawnictwo Historyczne, Poznań - Wrocław 2001
Marcin Spórna, Piotr Wierzbicki, Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2003
Stanisław Szczur, Krzysztof Ożóg, Piastowie, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1999
Błażej Śliwiński, Leszek książę inowrocławski (1274/1275 - po 27 kwietnia 1339), Wydawnictwo Avalon, Kraków 2010

Kazimierz Stronczyński, Pobieżny przegląd pieczęci Piastów polskich, Warszawa 1881
Friedrich August Vossberg, Siegel des Mittelalters von Polen, Lithauen, Schlesien, Pommern und Preussen, Berlin 1854